Guven Duygusu ve Kanada-2

Bu yolun hikayesinden once bizim gibi yurtdisinda yasamayi planlayanlar icin son zamanlarda yasanmasi muhtemel duygusal calkantilardan da biraz bahsetmek istiyorum.

Kolay olmadi tabi ki, yalniz degilsiniz. Insanin aklina once kotu senaryolar, kayiplar ve sevdiklerinin hayatlarindan kaciracaklari anilar geliyor. “Ya ben yokken anneme birsey olursa, yegenlerim ben goremeden buyuyecekler, arkadaslarim evlenecek, cocuklari olacak ve ben iyi ve kotu gunlerinde yanlarinda olamayacagim” gibi… En zor kismi bu zaten. Hersey hallolur gittiginizde; is bulunur, okullar biter ama ne yazik ki gecen zaman geri gelmez. Bunlar gercekler.

Bunun yaninda, suanda ucuncu senemi bitirmeme birkac ay kala soyleyebilirim ki arkadaslariniz da yavas yavas eleniyor. Bir yandan da uzun zamandir iliskinizin olmadigi insanlara asiri bir ozlem duyuyorsunuz. Bana hepsi oldu. Bunlardan bahsetmeden gecmek istemedim, eger yurtdisina yeni tasindiysaniz ya da tasinma karari almak uzereyseniz bunlarin normal oldugunu bilin. Yine de hayallerinizden vazgecmeyin. Ileri ki yazilarimda tek tek bahsedecegim, nasil hayalimin de otesinde kapilar acilmaya basladigindan. Eger derinde bir yerde bilme duygusu ile yaptiginizin dogru oldugunu iliklerinize kadar hissediyorsaniz, evren buna kayitsiz kalmaz. Yasasi oyle islemiyor, aciyor kapilari ardina kadar. Siz guvenin yeter.

Gelelim Kanada’ya girerken ki ogretici yola. Hizli bir gelis yapmamiz gerekiyordu ve sirket avukatlari en hizli sekilde turist olarak ulkeye girebilecegimizi soylediler. Bir sonraki islem ise gunu birlik Amerika sinir kapisindan giris cikis olacakti. Vancouver Amerika-Kanada sinirinda oldugu icin bu tip vize islemleri icin bu sekilde hizli giris cikislar cok kullaniliyormus, bilmiyorduk.

16 Mayis 2015 geldi, toparlandik, sevdiklerimize bir sureligine veda ettik. Zordu, cok zordu. Insanin icinde vedalarda hep en karanliklar mi uyanir, bana o zaman oyle oldu. Bunlarin aciga cikmasi aslinda guzeldi cunku bireysel calismalarimda ve yoga pratiginde bu en derin korkularin uzerine gitmek gerekiyordu, tabiki hala gerekiyor. Bu yasam boyu devam eden bir surec.

Toronto Pearson Havalimani’da indik. Turist olarak ulkeye giris yapiyorduk avukatlarin hizli cozumunu dinleyerek. Gidis-donus bir ucak biletimiz vardi sanki 3 ay sonra ulkemize geri donecekmisiz gibi. Gorevli sordu nereye gidiyoruz, nerede kalacagiz. Biz Britanya Kolombiyasi’ndan Kaliforniya eyaletinin guneyine kadar bati kiyisini gezecegiz diye yanitladik.Tabiki bunlarin hicbiri planlanmamis, herhangi bir kanit yoktu. Sadece sirketin bize ayarladigi 1 aylik gecici kalacagimiz ev hazirdi. Oradada bizi Berkay’in is arkadasi Jeff bekliyordu.

Biz tembihli oldugumuz icin, sadece turist gibi davraniyorduk. Is izinlerinden, Berkay’i ise alan sirketten falan hic bahsetmeyecektik. Gorevli tabiki ortada bir yalan oldugunu anlamakta gecikmedi; e ne de olsa yalanlari cabuk yakalama konusunda iyi egitilmislerdi.

Bize sordugu detayli sorulara net olmayan cevaplar verdik. Daha dogrusu veremedik! Vancouver’da ilk nereye gidip kalacagimizi sordu. Arkadasimiz Jeff ev kiraladi, onunla bulusacagiz dedik. Jeff’in telefonunu istedi ve onu gorebilecegimiz bir mesafeden aramaya gitti. Biz uzaktan gorevlinin yuzunde gitgide sertlesen ifadeleri izliyorduk. Ikimiz de birseylerin yolunda gitmedigini birbirimize caktirmadan anlamistik. Hizli adimlarla yanimiza geldi ve bize neden yalan soyledigimizi sert bir dille sordu. “Gidin oturun, sizinle ilgili ne yapacagima karar verecegim” dedi.

Ben tabiki bembeyaz oldum, Berkay guclukle yutkunuyordu. Ayakta duramayacagimi anladigim an oturdum bir koseye. Yeni is arkadasi olan Jeff, ulkeye yalanci giris yontemimizi bilmiyormus meger, herseyi oldugu gibi anlatmis. Yalanlarimiz ortaya cikmis.

Keske Cihangir Yoga’da o cok sevdigim isi birakmasaydim dedim icimden. Yerime birini de aldilar. Peki ya anneme ne diyecegim? Berkay’in gitmesini de hic istemiyordu sirketi, onu alirlardi hemen geri. Olsun ben de demek ki artik sadece yoga dersleri vermeliydim. Beynim icinde Kanada’ya alinmazsak diye hemen yeni senaryolar yazmaya baslamisti. Bu konuda iyiyimdir!

Gorevli isimlerimizi anons etti.

“Neden yalan soylediniz bana” diye sordu. Cevap veremedik. “Hadi simdi anlatin bana bu sefer herseyi durustce” dedi. Biz de tek tek butun detaylari ile gercek hikayeyi anlattik. Inanamadi! Ozellikle bu yontemi onerenlerin gocmenlik avukatlari olduguna inanamadi. Sefinin yanina gitti, birkac telefon gorusmesi daha yapti. Sonra geldi Berkay’in sirketinin ust duzey yoneticilerinin bilgilerini aldi ve onlarla uzun sure telefonda gorustu. Biz aranma ihtimaline karsi bilgisayarlardan ve e-maillerden her turlu ise alinma detayini silmistik, en ufak bir kelime bile kalmamisti. Onlarin hepsini geri almak ve simdi ispat etmek zaman aldi.

Sonunda saatler suren belgeleme ve ispat ile, calisma izinlerimizin aslinda yasal olarak ciktigina, calisma vizesinin Ankara’da uzun surede islenecegi icin, turist olarak ulkeye cok daha hizli girip izinlerin Amerika sinirindan cikarilma yonteminin kullanildigina ulasildi. Gorevli Iran’liydi. Komsu yani. Bu ozel yetkisini cok nadir durumlarda kullanabilmesine ragmen, bizi sinir disi etmedi. Istese bir daha asla Kanada’ya giremeyebilirdik, ama o diger yetkisini kullanmayi secti. Secti ve bizim de hayatimizi degistirdi.

Amerika sinirina gidip cikarilacak butun yasal evraklari o bizzat kendi bizim icin yapti. Yani ulkeye neredeyse yalanla girecekken, uzerine bir de odullendirilir gibi Amerika sinirina gitmemize gerek kalmadan her isimizi havalimaninda gocmenlik ofisinde halletmis olduk. Onun secimiyle…

Ve bize soyledigi son cumleyi asla unutamiyorum, yazimin basliginin da ilham kaynagi:

Burasi guven ulkesi, bir daha ne olursa olsun yalan soylemeyin!

Diger yazilarda bulusmak uzere… Siz siz olun, surece guvenip dogruyla kalin!

Sevgiler,

Ayse

Bize dilediginiz zaman ulasabilirsiniz.

© 2023 by Train of Thoughts. Proudly created with Wix.com